Singapur

Singapur – modelowy, wzorcowy przykład liberalnego, minarchistycznego, wolnorynkowego państwa minimum, które odniosło niewiarygodny sukces gospodarczy dzięki zastosowaniu liberalnych (libertariańskich) pryncypiów ekonomicznych: tj.: minimalny rząd i minimalna rządowa interwencja w gospodarkę, brak sfery socjalnej, prywatyzacja każdej dziedziny życia, nieskrępowany wolny rynek z uczestnictwem tylko prywatnych podmiotów i całkowita gospodarcza wolność jednostki.

Singapurski model gospodarki mieszanej [1]

Singapurska gospodarka stanowiącą połączenie centralnego planowania z wolnym rynkiem przez swoją specyfikę zwana jest przez ekonomistów modelem singapurskim.

Rząd Singapuru aktywnie uczestniczy w przemyśle („industrial policy”), budownictwie, operacjach finansowych i innych dziedzinach gospodarki na różne sposoby: przez ministerstwa [2] i ich liczne agencje [3], akcjonariat w największych, strategicznych konsorcjach i inne organizacje. Wśród agencji na szczególną uwagę zasługuje Economic Development Board [4], która planuje i realizuje strategię utrzymania Singapuru jako wiodącego globalnego ośrodka dla biznesu i inwestycji.

Gospodarka zdominowana jest przez zależne od rządu wielkie korporacje, których łączna produkcja stanowi ponad 60% całkowitego PKB kraju. Największe i najbardziej znane singapurskie korporacje z udziałem skarbu państwa to: Singapore Airlines, SingTel, ST Engineering, MediaCorp and Singapore Temasek Holdings.

Monetary Authority of Singapore (bank centralny) steruje kursem wymiany singapurskiej waluty w ramach „Singapore's Exchange Rate Policy” [5].

Trzeba tu zauważyć, że powyższe rozwiązania polityki ekonomicznej występują nie tylko w Singapurze, ale są charakterystyczną komponentą sukcesu innych tzw. „azjatyckich tygrysów” (Japonia, Tajwan, Korea Płd.), np.: kierowanie przez rząd polityką przemysłową czy państwowe wielkie koncerny.

Ubezpieczenia i bezpieczeństwo socjalne [6]

W Singapurze istnieje przymusowy plan oszczędzania dla mieszkańców i stałych rezydentów głównie w celu finansowania ich emerytur, opieki zdrowotnej, edukacji i potrzeb mieszkaniowych.

Dla celów ww. powołano w 1955 r. Central Provident Fund – agencję Ministerstwa Pracy.
Obecnie miesięczna składka wynosi 35,5% dochodu osobistego. Z czego, 6.5-9% zostaje przeznaczonych na ubezpieczenie zdrowotne (Medisave)

Polityka mieszkaniowa [7], [8]

Zdecydowana większość osiedli mieszkaniowych jest publicznie zarządzana i rozwijana przez agencję Ministerstwa Rozwoju Narodowego - Housing and Development Board. W komunalnych mieszkaniach HDB żyje około 85% singapurczyków, którzy w 95% są ich “właścicielami” - status własności jest kontrowersyjny z europejskiego punktu widzenia, ponieważ umowa kupna-sprzedaży z HDB jest de facto umową najmu na 99 lat.

HDB podług rządowej Polityki Integracji Etnicznej sprzedając swoje mieszkania decyduje o składzie etnicznym mieszkańców bloków i osiedli, aby odzwierciadlał, w przybliżeniu, strukturę etniczną całego kraju, co ma zapobiegać tworzeniu się gett etnicznych.

Zdrowie publiczne [9]

Ramy funkcjonowania publicznej służby zdrowia stanowią 3 fundusze medyczne: Medifund, Medisave i Medishield. Wszystkie są częścią Central Provident Fund.

Podstawą finansowania budżetowych wydatków jest obowiązkowy Medisave obejmujący ok. 85% populacji. Miesięczna składka stanowi 6.5-9% (w zależności od grupy wiekowej) dochodu osobistego. Oszczędności zgromadzone na indywidualnym koncie mogą zostać wykorzystane w celu pokrycia kosztów hospitalizacji, chirurgii jednego dnia lub leczenia ambulatoryjnego ubezpieczonego lub członków jego rodziny.

Medishield to finansowane przez rząd ubezpieczenie zdrowotne obejmujące ciężkie i przewlekłe choroby, które nie są finansowane z Medisave. Medishield działa na podstawie zaplanowanego systemu refundacji w oparciu o dni hospitalizacji i rodzaju leczenia operacyjnego lub farmakologicznego.

Medifund z kolei, realizując rządową politykę dostępu ochrony zdrowia dla każdego obywatela (i stałego rezydenta), pomaga biednym i potrzebującym na pokrycie ich medycznych rachunków.

Ponadto, 10 z 23 szpitali na wyspie jest publicznych (są własnością skarbu państwa).

Podsumowując, budżetowe (rządowe) wydatki na ochronę zdrowia wynoszą 1/3 wszystkich wydatków na ochronę zdrowia, co stanowi 3-4% rocznego PKB (dla porównania średnia państw członkowskich UE – 9%) [10].

Edukacja i sport [11]

Edukacją w Singapurze kieruje Ministerstwo Edukacji Narodowej, która administruje placówkami publicznymi finansowanymi z budżetu państwa, jak i kontroluje oraz reguluje ramy działalności szkół prywatnych.

W 2005 r. publiczne wydatki na edukację stanowiły 3,1% PKB kraju (dla porównania: średnia publicznych wydatków na edukację państw członkowskich UE w 2005 r. – 5,1%) [12].

W 2000 r. ustanowiono obowiązek szkolny do 12 r.ż. Nieposyłanie dziecka do szkoły i zagwarantowanie jego regularnego uczęszczania przez rodziców jest traktowane jak przestępstwo.

Szkolnictwo wyższe jest zdominowane (ponad 60 tys. studentów) przez dwa państwowe uniwersytety: National University of Singapore, Nanyang Technological University. Oprócz tego istnieje wiele innych uczelni państwowych, prywatnych i oddziałów znanych uczelni z innych krajów.

Większość infrastruktury sportowej (baseny, boiska, hale) jest państwowa.

Media [13]

Największy dostawca radiowo-telewizyjny w Singapurze jest kontrolowany przez rząd, oferuje on 7 niekodowanych kanałów. Singapore Press Holdings, blisko powiązany z rządem, kontroluje większość rynku prasy. Prywatna własność anten satelitarnych jest zabroniona.

Singapurski przemysł medialny jest często krytykowany za zbyt duże rządowe regulacje, kontrolę i brak wolności mediów. Rząd nie ingeruje tak bardzo w cenzurę internetu, jednak około 100 stron jest zakazanych (głównie pornograficznych) jako „wyrażenie symbolicznego stanowiska singapurskiego społeczeństwa na temat szkodliwych i niepożądanych treści w Internecie”.

Media Development Authority (agencja Ministerstwa Informacji, Komunikacji i Sztuki) tłumaczy, że zapewnia równowagę pomiędzy wolnością wyboru a szkodliwymi materiałami.

Rząd planuje rozwój darmowego, publicznego internetu (rządowe hot-spoty) na terenie całej wyspy i sfinansowanie komputerów dla najbiedniejszych, aby znalazł się on w każdym gospodarstwie domowym w ramach programu Intelligent Nation 2015 [14].

Drakońskie prawo [15]

Singapur jest znany ze swojego drakońskiego prawa. Srogo karane są także praktyki, które w innych wysokorozwiniętych krajach nie są uznawane za wykroczenia czy przestępstwa, np.: niespłukiwanie toalety po użyciu, zaśmiecanie, sprzedaż gumy do żucia, posiadanie pornografii czy kontakty seksualne pomiędzy mężczyznami.

W skrócie [16]

nQgyv.jpg

Źródła

http://blogi.ifin24.pl/trystero/2010/05/29/pogromcy-mitow-singapur-%E2%80%93-ultraliberalny-raj/

_s
O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License